یکی از اصول بنیادین روانکاوی این است که فراموشی آسیب‌های روانی، زمینه‌ساز بیماری می‌شود. به عبارت دیگر، فراموش کردن تجربیات تلخ و ناگفته‌ای که به شدت نیاز به بیان دارند، منجر به بروز اختلالات روانی می‌گردد. تاریخچه‌ی پرفراز و نشیب روانکاوی، روایتگر تلاش‌های گسترده و متنوع برای کمک به افراد جهت به یادآوردن حقایق دردناکی است که سلامت روان و آینده‌ی بدون اضطراب آن‌ها بدان وابسته است.

یک سوم از زندگی ما در خواب سپری می‌شود و بخش قابل‌توجهی از این زمان به رویاها اختصاص دارد. رویاها می‌توانند شگفت‌انگیزترین، زیباترین، ترسناک‌ترین و گویاترین تجربیات زندگی ما باشند.

برای التیام علائم ناشی از تروما، گاه لازم است به چیزی ایمان بیاوریم که در نگاه اول شبیه به جهش کورکورانه به نظر برسد.

از منظر روانشناسی، روابط عاطفی که در آن‌ها عشق به طور متقابل ابراز و دریافت نمی‌شود، امری شایع و ناخوشایند به شمار می‌رود. افراد در چنین موقعیت‌هایی تمایل دارند به سرعت خود را از این رابطه خارج کنند. چرا باید در رابطه‌ای ماندگار شد که در آن احساسات عمیق به درستی درک و ارج داده نمی‌شوند؟ چه دلیلی برای صرف وقت و انرژی با کسی وجود دارد که عواطف ما را به طور کامل پاسخگو نیست؟ تمایل به رهایی از ابهام، سردی و دوری عاطفی، رفتاری منطقی و قابل درک است.

تروما، زخمی عمیق بر روان انسان است که می‌تواند سایه‌ای تاریک بر زندگی ما بگذارد. اما رهایی از این سایه و التیام زخم‌های گذشته غیرممکن نیست. کلید این رهایی، درک عمیق‌تر ماهیت تروما و علائم آن نهفته است.

افراد به دلیل نحوه تفسیر وقایع دست به خودکشی می‌زنند. لازم به تاکید است که تفسیرهای مهربان‌تر، پیچیده‌تر و ظریف‌تری از همان وقایع نیز وجود دارد، اما به دلیل ریشه‌های یک آسیب روحی، این تفسیرها از دسترس فرد خارج شده‌اند.

زمانی که احساس شرم می‌کنیم، درگیر نفرتی ابتدایی و عمیق نسبت به خودمان می‌شویم؛ خجالتی فراگیر که وجودمان، خواسته‌هایمان و کارهایی که انجام داده‌ایم را در برمی‌گیرد.